کوچ

اسمش پریشانی نیست ، یه جور سرگردانی است شاید . توی خانه می چرخم و تکه تکه چیز جمع می کنم . عجالتا برای مدیریت روزهای دلتنگی یک جای پر درخت را برای زندگی پیدا کردم . چهار راه ولیعصر . نمی دانم ؛ به خیالم دارم تمام لحظه های قابل پیش بینی روزهای تنهای آینده را تصویر می کنم و برایش چیزی کنار می گذارم ...
2 جلد از مجله ی مدرسه را می برم . برای روزهای شک و تردید هام که کسی کنارم باشد : ویژه ی عشق و دوستی و ویژه ی مجتهد شبستری
ناتوردشت و خداحافظ گاری کوپر را می برم برای روزهای که نیاز دارم کنده شوم از هیاهوی ایرانی برای هیچ ..
خرده جنایت های زناشویی و داستان خرس های پاندا را می برم برای روزهای سرشار از تناقض م که دنبال یک عاشقانه ی سخت و آرام می گردم ..
و باقی قضایا ...
هیچ فکر نمی کردم دوباره عین 18 سالگی وقتی برای اولین بار از خانه ی پدری می رفتم اینقدر لوس و دلتنگ بشم . اَه . فرقشم فقط توی جاده شه انگار . اون دفعه خط کناره بود و این دفعه پیچ پیچ های البرزه .
این بابای ما هم حال داره ها صدا می کنه : " این قدر نچرخ، بیا گوزن ها ببین ".