our land

0)" سرزمین من همین قالی ست زیر پایه های مبل
که بوی گل هایش
از پوست پاهای شما راه می رود تا دل هاتان "
بیژن نجدی

1) این وبلاگ شکل گرفت . اولین تصویرهایش روی نیمکت سبز دانشکده ی سابق م بود ؛ وسط گپ و گفتی با بانو دیده بان خودش را نشان داد. همین بهار گذشته بود ، ابتدای انتظار ... بقیه اش را خیابان های شرجی رشت تصویر کردند.
بگذارید برایتان تعریف کنم : انتظار نوعی فرسایش است . برای زایش شاید ؛ خوب و بدش را نمی دانم .اما ، فردا که شد امروز و امروز که سریع خودش را چسباند به دیروز ، همه چیز بوی ای کاش و یادش به خیر می گیرد . یادت می افتد که وسط آن انتظار، درست و حسابی لحظه هایت را نبلعیده یی . ما ، من و دیده بان برای تحمل این روزها خیابان های سبز- خاکستری مرطوب شهر مان را انتخاب کردیم . با چشمانی گاه پر و بی گاه خالی ؛ با غصه هایی که گاه در نگاهها و قدم هایمان برای هم رو می شد و گاهی هم نه . عصر هایی طولانی ، خیلی طولانی . آنقدر که اغلب باقی رفقا ما را در خیابان پیدا می کردند ! با کشف هایی گاه به گاه گذشت ؛ دست و پاهای تپل کودکان زیر سه سال را دید زدیم و کیف دنیا را بردیم . باغ محتشم را فتح کردیم و آمار زوج مرتب ها را گرفتیم و از کشف کافی شاپ پسر معلم مان ذوق کردیم .
ما ویژگی های مشترک پنهان وخصوصیات متناقض آشکاری داریم .شاید مثل هر دو نفر دیگری . اما رفیقیم با هم . آنقدر که اعتدال مان شده اینجا.
رفتیم تا رسیدیم به آخر تابستان و خبری که منتظر بودیم رسید . از اول پاییز زندگی جدید در شهری دیگر شروع می شود ، پایتخت. شاید با هم باشیم و شاید هم نه . این جا را برای چنین روزی آماده کردیم .
در این بین حمید رضا خیلی کمک مان کرد و حسابی خرده فرمایشات ما را تحمل کرد . از همین جا از طرف بانو دیده بان و خودم برایش دست تکان می دهم .

2) روزهای جنون که خب واضح است که برای روزهای جنون است !
تک نوازی هم برای ابراز کیف و حال مان از آثار هنری ، فرهنگی و ... است .

3) اهالی سرزمین، ما را از نظرات ، نوازش ها و پنبه زدن هایتان بی نصیب نگذارید . ممنون

4) راستی امروز - امسال یکی از بی حس ترین روزها - سال های تولدم بود .