گزارش ماه

1) به شدت خوابم می آید و هنوز یه سری کار نا تمام دارم ... یه فصل از کنفرانس چهار شنبه مونده و فردا صبح هم بر می گردم تهران و تو اتوبوس هم که طبیعتا نمی شه چشم از نمایش هزاررنگ پاییز البرز برداشت و کتاب خوند . اینجا هم مدت هاست بی سر و صاحب مونده و منم یه عالم حرف دارم ، پس یک کم می نویسم .
2) امروز شد دو ماه که زندگی جدید شروع شده است. روزهای عجیب و خوبی را می گذرانم ... بودن در کلاس های علوم انسانی برای منی که همیشه بحث های ایچنینی را در فضاهای غیر رسمی دنبال کرده ام و همیشه به چشم یک غیرمرتبط نگاه شده ام بسی جذاب است و دلنشین .
3) حجم نخوانده هایم بسیار است و چیزهایی که در این دو سال و نیم باید یاد بگیرم فراوان ند . سه تا از کلاس ها را خیلی دوست دارم ، هم استادهایشان و هم موضوع درس . ارتباطات بین الملل ، ارتباطات انسانی و روزنامه نگاری ... خوشبختانه قریب به اتفاق جو کلاس هم جو خوبی است ... چند نفری پایه ی همیشگی بحث داریم که عمدتا در آخر چیز خوبی از بحث در می آید و یک استاد بسیار پر شور و با سواد که نه تنها حرف حساب می زند بلکه حرف حساب هم می فهمد ! با اینکه کلاسهایش عصر است و عمدتا انرژی آدم ته کشیده اما در کل خوش می گذرد سر این درسها .
4)روزهایم خیلی پر و شلوغ شده است . سرعت راه رفتن و دیدنم در تهران بالا رفته . مخصوصا وقتی که هوا تاریک می شود ، ناگهان به خودم می آیم و می بی نم که فاصله ی پارک تا خانه را در حال دویدنم .
محل زندگی ام را دوست دارم ... مخصوصا هوای تمیز محوطه ی پارک دانشجو انگار تکه یی از هوای تمیز شمال است ...
5)راستی برگهای درختان اینجا سیستم جالبی دارند ، اول اینکه به این آسونی ها از درخت پایین نمی افتند ، مگر اینکه باد تندی بوزد تا همگی با هم بریزند ! دوم اینکه اگر برگی اتفاقی تنها پایین بیافتد حسابی چروکیده و خشک است . برعکس برگهای درختان شمال که خوشرنگ و شیک و براق پایین می افتند اونم نه همگی با هم و به بهانه ی باد تند بلکه چند تا چند تا و آرام ، آنقدر که بشه از رو زمین جمعشون کرد .
6) آستانه تحمل دلتنگی 3 هفته و در بهترین شرایط 4 هفته است . باید فکری به حالش بکنم .
7) به اینترنت آسان دسترسی ندارم ، همین است که دیر دیر می آیم . البته هنوز در تنظیم و ایجاد تعادل میان زمان فراغت و غیر فراغت هم دچار گیجی هستم .