تداعی...

و همه ی آنچه را که باید!

انارهای پاییزی را دانه دانه می‌کنم

روی قسمتی از قلبم که می‌تپد، می‌پاشم

دیگر حرف از مرگ هم به توصیه‌ی دوستانم نمی‌گویم

تنم را به برف و باران و ویلن‌سل می‌سپارم

نمي دانم چرا نمي فهمم! نه من نمي فهمم! اصلا نمي فهمم.

ریشه ها و ساقه های نازک این روزگار جدید که از گلدان غریبی خیس باشد همه میوه هایش طعم ملس غربت و غریبگی می دهد...
گلهای پشت چراغ قرمز ها و نوای خیس خیابانی و ...
طعمش هنوز زیر دندانم است ... هنوز...