ترس

بابا از سنتوری خوشش آمد . در واقع مامان هم حسابی خوشش آمد . دچار سرخوردگی شدم . یک جور فشرده شدن و در خود رفتن . آخه من خوشم نیامده بود . به نظرم هیچ حرف خاصی نداشت . استدلال شون این بود که وصف حال خواننده ها و موسیقی دانان زیرزمینی بود که توی این مملکت به طرق مختلف صدایشان خفه می شود و اینکه چه بخواهیم و چه نخواهیم اینها هم بخشی از جامعه ی امروز ماهستند و اینکه مهرجویی از آنها گفته به خودی خود خوب است . ( خب منم اینجایش رو قبول دارم ، اما دلیل نمی شه که آدم این همه خوشش بیاید ، باید بابا رو میدید ) همان طور که اجاره نشین ها بخشی از جامعه بودند ( آخه اجاره نشین ها و آن هنرمندی رندانه کجا و این کجا ! ) مامان هم تعریف می کرد که شاگردانش با حرارت از فیلم تعریف می کردند و گفتند " خانوم فیلمش اصلا عشق و عاشقی نیستا ولی یه چیزی داره ، خیلی قشنگه خانوم ، باید حتما ببینید، بیاریم براتون ! "
اشکال من این بود که با انتظار لذتی که از دیدن تک تک فیلم های قبلی مهرجویی داشتم آن شب کنار بقیه بچه ها نشستم و دیدمش . شیفته ی آن نگاه سهل و ممتنع و پر از سکوت مهرجویی بودم . انتظار رندی و نگاه از درون و لبخند یه وری دیگری را ازش داشتم . با این دید رفتم و خوردم به دیوار جیگول مستان و عصبی سنتوری و جیغ جیغ های لوس گلشیفته ... در حالیکه که خوب می دانم تکه های خوبی داشت و بازی رادان عالی بود ...
خودم می دانم ، خودم می دانم که متاسفانه دچار همان اشکال ترسناک شده ام . همان که لذت را مچاله می کند . اشکال انتظار . انتظاری که در خودت ایجاد می کنی و عموما به دیوار می خورد ...
ترسناک شده ام . به گمانم در نسبت بین من و مامان و بابا شکاف نسل ها برعکس اتفاق افتاده ... آنها به قولی خوب این نسل و زمانه را می فهمند ، قبول دارند ندانم کاری هایشان و حق تمام و کمال می دهد ، چرا که به نظرم آنها ایدئولوژی وار بیشتر از همه ساختار و محیط اجتماعی را مقصر می دانند و من نه ! هنوز اعتقادم به فرد بیشتر از محیط است . هنوز نمی توانم وجدان شخصی ام را راحت کنم و بگویم هر چه بر سرمان می آید تقصیر محدودیت ، ممنوعیت ، ساختار سیاسی کشور و چیزهای از این قبیل است ...

* بشدت تلاش میکنم اعتقادم را مستدل تر کنم ... این روزها زیر آسمان های جهان را می خوانم . کتاب غریبی ست . درست تر بگویم : موجود غریبی ست داریوش شایگان .