*از آن شب هايي بود كه هيچ گرم نمي شدم .به زورجوراب حوله اي و بقيه تمهيدات خوابم برد .فردايش صبح روز 28 ابان شده بود و با دلهره خفيف هميشگي اين ماه و اين فصل و اين پايان نامه بيدار شدم و طبق روال همه ي اين يكسال گذشته رفتم پشت پنجره كه درخت گردوي روبرو را ديد بزنم كه ديدم برف باريده . برف واقعي واقعي .كوههاي اطراف سفيد بود و ما هم كه اين وسط دره كه دامنه هاي اطراف به چسبيده اند و دره اش كرده اند،سفيد شده بوديم .

*بعد از مدتها اس ام اس داد ، بي هيچ حال و احوال و سلامي ."يك نفر مريضه ، دارند برايش چند شب حمد مي خوانند ، تو هم مي خواني ؟" بي هيچ حال و احوال و سلامي جواب دادم كه آره ، چند شب ؟ همين . برايم غريب بود . چند تا سوال توي ذهنم رفت و آمد . خوبي ؟ چه طوري ؟ چه خبر ؟ كي هست اين مريض ؟ چه مريضي ؟ چرا حمد ؟چرا من ؟ چرا … تمام عظمتش به همين سكوت بود. مثل خيلي از مواقع مشابه …