دانوب

*بعد از مدت ها يك دوست جديد پيدا كردم . اسمش هست دُنا يا همان دانوب . دانوب آبي . والس معروف اشتراوس . اول مربي م بود . اصلا قيافه اش از آن هايي نبود كه انرژي مثبت و از اين حرفا داشته باشد . ولي ازآن‌هايي ست كه به آشتي رسيده‌اند با زندگي يا حداقل سعي‌شان براي آشتي تا اينجا به بار خوبي نشسته است .از آدم هايي مثل او ياد مي‌گيرم . ياد گرفتني كه با يك حس قرابت عجيب همراه است . و اين روزها چقدر اينچنين دانايي و قرابتي را كم دارم .

* كوپن تعطيلاتمان را هفته پيش يهو بلعيديم و رانديم تا خانه‌ي پدري . دلتنگي امان‌م را بريده بود و تاب نمي‌‌آورد تا اين هفته.ولي حالا اين چند روز را بايد بمانم و امتحان زبان بخوانم و مولفه تعريف كنم .ولي گمانم عليرضا نقشه‌يي چيزي در سر دارد . قيافه‌ش اين را مي‌گويد .

*مثل خيلي‌ها ما هم خيلي وقت است كه مكتوب روزانه‌ يا حتي هفتگي‌يي نداريم براي خواندن . اما اين آخرِ هفته اعتماد بسيار خواندني‌ست : « با ياد مهدي سحابي ، پنجشنبه‌هاي دوست داشتني از راه رسيد » .

*حواست به روزهاي سرد اينجايي هست كه آب را مي پاشيم به گل ها و تا نرسيده به زمين يخ مي بندد ؟
حواست هست كه مي‌توان در فرورفتگي كاناپه فرو رفت و چاي نوشيد پشت هم و خواند و خواند ؟
خب‌؟
هيچي . فقط مي‌خواستم ببينم حواست هست يا نه .

پي نوشت :نخير . اصلا بهم نچسبيد اين نوشته . باز هم نگفتم چيزي را كه مي خواستم بگويم .ولي چاره ندارم بايد همين نچسب ها را بنويسم تا برگردم . تا دوباره يادم بيايد .